Odamlar bilan ularning aqliga monand gaplash
Hamrohini mushkul yo‘lda tashlab ketgan odam hech yerda halovat topmaydi.
Tuya mingan odam qo‘y orasiga bekinmas.
Одам борки, денгизларга қонмас, одам бўладики, бир томчи сув билан кифояланади.
Adabiyot — hasratdan boshqa narsa emas. Faqat yozuvchining oddiy odamdan farqi – oddiy odam o‘z dardidan hasrat qilsa, yozuvchi birovlar dardidan hasrat qiladi.
Hech nima qilmaydigan odamgina xato qilmaydi. Holbuki, uning asosiy xatosi ham shudir.
Kimki ko‘p narsani talab qilsa va murakkablikdan huzur qilsa, bunday odam adashishlarga boshqalardan ko‘ra ko‘proq moyildir.
Foydali xatodan zararli haqiqatni afzal bilaman: haqiqat, balkim, o‘zi keltirib chiqargan og‘riqni da’volaydi.
Axloqiy fazilatlar odamning niyatida aks etadi.
G‘azab irodasi kuchli odamga ro‘para kelolmaganidek, irodasi kuchsiz odamga ham ro‘para kelolmaydi.
Odamlarning eng xotiri kuchlisi ularning ichidagi eng unutuvchisidir, ko‘ngillarning eng yumshog‘i salobatligiyu shafqatlisidir.
Tahsil olish mashaqqatini tortgan odam johillik kasaliga duchor bo’lmaydi.
Haqiqatdan qo‘rqqan odam yolg‘onning panasiga berkinadi.
Muammolarning muammosi — odam. Odamni chinakamiga aks ettirar ekansan, uning qilmish-qidirmishlaridan muammolar kelib chiqaveradi. O‘sha muammolarni hal etish esa... sening ishing emas: uni hayot hal etadi va pirovardi, o‘sha “hal etilish” jarayoni yana adabiyotda aks etishi mumkin.
Ko‘pchilik odamlar haqiqatdan yiroqdir, ularning talab va da’volari yolg‘onu bo‘hton (botil)dir, ya’ni aytgan so‘zlariyu ishlari o‘zlariga muvofiqdir.
Men ham boshqalar singari hayot kechiruvchi oddiy odamman.